Τετάρτη 15 Μαΐου 2019




Η Εβραία, μονόπραχτο του Μπ. Μπρεχτ (από το «Τρόμος και αθλιότητα στο Γ Ράιχ»)
Η ΓΥΝΑΙΚΑ: Εδώ, Ιουδήθ Κέιθ. Εσείς είστε, γιατρέ; — Καλησπέρα. Ήθελα μόνο να σας πω ότι θα πρέπει να βρείτε κάποιον άλλον για τέταρτο στο μπριτζ: ναι, φεύγω ταξίδι. — Όχι για πολύ . . . αλλά το λιγότερο, μερικές βδομάδες. — Πάω στο Άμστερνταμ. — Ναι, λένε πως η άνοιξη είναι πολύ όμορφη στην Ολλανδία. — Έχω μερικούς φίλους εκεί.
Όχι, δεν ήταν διόλου «ξαφνικό» . . . το ανέβαλα ολοένα, τώρα όμως πρέπει . .
Γιατρέ, . . . αν θέλατε, να τηλεφωνείτε, πότε-πότε, στον Φριτς … προπάντων, τις Κυριακές.  Λοιπόν, καλήν αντάμωση ! Μα ναι, βέβαια, ευχαρίστως!
—Άννα; Εδώ, Ιουδήθ. Άκου, φεύγω αμέσως. — Όχι, πρέπει, τα πράγματα έγιναν πολύ δύσκολα. — Πολύ δύσκολα! — Ναι, όχι, δεν το θέλει ο Φριτς, ούτε καν το ξέρει . . . απλούστατα, έφτιαξα τις βαλίτσες μου . . . — Δεν το νομίζω — Δε νομίζω πως θα έχει αντίρρηση. Βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση . . . κ ο ι ν ω ν ι κ ά, θέλω να πω. — Αυτό, δεν το συζητήσαμε. — Δε μιλάμε ποτέ γι’ αυτό, ποτέ! — Όχι, δεν έχει αλλάξει διόλου, ίσα ίσα. — Σε παρακαλώ, μην τον αφήσετε μονάχο του, τον πρώτο καιρό. — Ναι, τις Κυριακές, προπάντων . . . και πείσετε τον να μετακομίσει. — Το διαμέρισμα είναι πολύ μεγάλο για κείνον. — Ήθελα πολύ να ’ρθω να σ’ αποχαιρετήσω . . . αλλά, ….— Όχι, μην έρθεις στο σταθμό, με κανέναν τρόπο ! — Αντίο, θα σου γράφω πότε-πότε. — Ούτε λόγος.